

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۷
آنکو ز نهال هوست خیزانست
چون مست به هر شاخ در آویزانست
کز شاخ طرب حاملهٔ فرزند است
کو قرهٔ عین طرب انگیزانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیباییهای عشق و شور زندگی اشاره میکند. او از درختی صحبت میکند که در حال سبز شدن است و به شاخها آویزان شده، نمادی از سرزندگی و نشاط. این شاخها حامل ثمرات خوشایند و شادیآور هستند که میتوانند دلها را شاد کنند. در نهایت، شاعر خود را در حال غرق شدن در این لذتها و زیباییها میبیند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
