

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۹۱
طبع تو چو سنگست و دلت چون آهن
وز آهن و سنگ جسته آتش سوی من
سنگت چو در آتش است ای ماه ختن
خر،من باشم که دل نهم بر خرمن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به طرح ویژگیهای شخصیتی محبوبش میپردازد. او طبع محبوب را مانند سنگ و دلش را همچون آهن میبیند که در آن آتش خشم و عشق شعلهور است. به محبوبش میگوید که اگر دلش در آتش قرار بگیرد، او همانند خرمن عشق و محبتش را قربانی خواهد کرد. این ابراز عشق و فدای خود در مقابل محبوب به تصویر کشیده شده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
