

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۰۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۰۵
ما زیبائیم خویش را زیبا کن
خو با ما کن ز دیگران خو واکن
ور میخواهی که کان گوهر باشی
دل را بگشای و سینه را دریا کن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی درونی و پیوند با دیگران اشاره میکند. او از مخاطبان دعوت میکند که خود را زیبا کنند و با آنها انس بگیرند. همچنین، برای دستیابی به گوهر وجودی و ارزشمند خود، توصیه میکند که دل را باز کرده و سینهای گشاده همانند دریا داشته باشند. این کلمات بیانگر ضرورت عشق و پذیرش در ارتباطات انسانی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
