رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۱۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۱۸
هر خانه که بی‌چراغ باشد ای جان
زندان بود آن نه باغ باشد ای جان
هرکس که بطبل باز شد باز نشد
بازش تو مخوان که زاغ باشد ای جان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به اهمیت روشنایی و آگاهی در زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر خانه‌ای که بی‌چراغ باشد، زندان است و به باغ تبدیل نمی‌شود. همچنین، به کسانی که فقط به دسیسه و فریب در زندگی مشغول‌اند اشاره می‌کند و می‌گوید که این افراد را نمی‌توان به‌راحتی بازگرداند، چون همانند زاغی هستند که دیگر نمی‌توانند تغییر کنند. در نهایت، شاعر تأکید دارد که انسان‌ها باید بر نور و حقیقت تکیه کنند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.