

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۲۵
هنگام اجل چو جان بپردازد تن
مانند قبای کهنه اندازد تن
تن را که ز خاکست دهد باز به خاک
وز نور قدیم خویش برسازد تن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به مفهوم مرگ و جدا شدن روح از جسم میپردازد. مولانا بیان میکند که در زمان مرگ، وقتی جان از بدن خارج میشود، بدن همچون قبای کهنه کنار گذاشته میشود. او به زوال جسم اشاره میکند و میگوید که بدن در نهایت به خاک باز میگردد، در حالی که روح قدیمی و نورانی خود را دوباره به دست خواهد آورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
