رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۲۹
آن رهزن دل که پای‌کوبانم از او
چون آینهٔ خیال خوبانم از او
جانی‌ست که چون دست زنان می‌آید
یارب یارب چه می‌شود جانم از او
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از رهزن دل سخن می‌گوید که با هر گامش او را به خود می‌خواند. این موجود محبتی عمیق و شگفت‌انگیز دارد و مانند آینه‌ای از زیبایی‌های محبوبان تجلی می‌کند. او از حال خود نالان است و به شدت تحت تأثیر این وجود شگفت‌انگیز قرار دارد و از خداوند استغاثه می‌کند که چه بر سر جانش خواهد آورد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.