

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۴۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۴۰
ای بلبل مست بوستانی برگو
مستی سر و راحت جانی برگو
من مستم و تعیین نتوانم کردن
ای جان جهان هرچه توانی برگو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان حال خود میپردازد. او مانند بلبل مستی در بوستان است و از معشوق میخواهد که از سرور و آرامش خود بگوید. شاعر احساس میکند که در مستی و گیجی به سر میبرد و در این حالت نمیتواند چیزی را تعیین کند. در نهایت او از معشوق میخواهد که هر آنچه را که توان دارد، با او در میان بگذارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
