رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۶
از عهد مگو که او نه بر پای من است
چون زلف تو عهد من شکن در شکن است
زانتنگ شکر مگو که اندر لب تست
یا زان آتش که از لبت در دهن است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان از عهد و پیمان‌ها سخن گفت، زیرا عشق او پیوسته در تغییر و دگرگونی است. او به زلف معشوق و زیبایی‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید درباره دلربایی او دروغ گفت، چرا که شکرینی و زیبایی‌های او همواره در وجودش موج می‌زند. در نهایت، شاعر به آتش عشق و تأثیر آن بر روح و جان اشاره دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.