رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۶۰
ترکی که دلم شاد کند خندهٔ او
دارد به غمم زلف پراکندهٔ او
بستد ز من او خطی به آزادی خویش
آورد خطی که من شدم بندهٔ او
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر احساس شادی و خوشحالی را که از خنده محبوبش می‌گیرد بیان می‌کند و به زلف‌های او اشاره می‌کند که در عین حال مایه‌ی غم او نیز هستند. در ادامه، او از آزادی محبوب سخن می‌گوید که در عوض، خود را بنده‌ی عشق او متوجه می‌کند و به وابستگی‌اش به او اعتراف می‌کند. این شعر بیان‌گر تضاد میان شادی و غم ناشی از عشق و وابستگی است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.