

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۰۲
ای بر نمک تو خلق نانی بزده
بر مرکب تو داغ نشانی بزده
حیفست که سوی کان رود آن بر سیم
پنهان چون جان و بر جهانی بزده
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی وجود معشوق اشاره میکند و بر این نکته تأکید دارد که معشوق به مانند نمک، طعم زندگی را به آن میبخشد. او می گوید که معشوق باید به یاد و نشانی از خود در دل و جان عاشق باقی بگذارد و این یاد باید همچون الماس ارزشمند باشد. در نهایت، عشق و محبت را چیزی ارزشمند و پنهانی میداند که همگان نمیتوانند آن را ببینند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
