

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۴
امروز من و جام صبوحی در دست
میافتم و میخیزم و میگردم مست
با سرو بلند خویش من مستم و پست
من نیست شوم تا نبود جز وی هست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: مولانا در این رباعی به حالتی از مستی و وصال با معشوق اشاره میکند. او با جام می در دست، در حال سرگردانی و افتادن و برخاستن است. از این طریق، تفاوت بین او و معشوق را نشان میدهد و به لحظهای فراتر از وجود خود میرسد که در آن فقط معشوق حضور دارد و او خود را در برابر او ناچیز مییابد. مضمون کلی این رباعی، عشق و عرفان و غلبه بر خود و رسیدن به حالت یگانگی با معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
