

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۴۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۴۱
ما مردانیم نشسته بر تنگ دره
مائیم که شیر و گرگ بر ما گذره
با فقر و صفا به هم درآمیختهایم
چون درگه ارتضاع آن میش و بره
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعری در این رباعی به بیان هویت و ویژگیهای جمعی خود میپردازد. او خود را مردانی توصیف میکند که در شرایط سخت و تنگنا زندگی میکنند و در عین حال با وجود فقر، صفا و صداقت را در روابطشان حفظ کردهاند. این جمع از شیر و گرگ که به نوعی نماد قوی و ضعیف است، نشاندهندهٔ توازن بین قدرت و vulnerabilty در زندگییشان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
