

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۶۵
آنی که به صد شفاعت و صد زاری
بر پات یکی بوسه دهم نگذاری
گر آب دهی مرا اگر آتش باری
سلطان ولایتی و فرمانداری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و ارادت خود به معشوق اشاره میکند و بیان میکند که چگونه هیچچیز نمیتواند مانع از ابراز محبت او نسبت به معشوق شود. او تأکید میکند که حتی اگر معشوق با صد شفاعت و زاری به او توجه نکند، باز هم او یک بوسه بر پای او خواهد نهاد. در نهایت، شاعر معشوق را بزرگوار و سلطانی میداند که بر دلها حکومت میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
