رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۷۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۷۶
از گل قفس هدهد جانها تو کنی
از خاک سیه شکرفشانها تو کنی
آن را که تو سرمه‌اش کشیدی بیند
کاینها ز تو آید و چنانها تو کنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به قدرت و تأثیر الهی اشاره می‌کند. او از زیبایی و لطافتی که خداوند در دنیا و جانها به وجود آورده سخن می‌گوید. همچنین، بیان می‌شود که آنچه از خدا نشأت می‌گیرد، به شکل‌های مختلف در زندگی مردم تجلی می‌یابد و بر آن‌ها تأثیر می‌گذارد. از این رو، وجود خداوند سرچشمه‌سازنده و خالق آن چیزهای زیبا و معنوی است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.