

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۷۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۷۸
استاد مرا بگفتم اندر مستی
که آگاهم کن ز نیستی و هستی
او داد مرا جواب و گفتا که برو
گر رنج ز خلق دور داری رستی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از استاد خود میخواهد که او را دربارهٔ هستی و نیستی آگاه کند. استاد در پاسخ به او میگوید که اگر از رنج و مشکلات دیگران دوری کنی، آزادی و رهایی را خواهی یافت. این بیان، به نوعی حاکی از اهمیت رهایی از تعلقات دنیوی و دردهای ناشی از آن است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
