

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۸۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۸۲
امشب برو ای خواب اگر بنشینی
از آتش دل سزای سبلت بینی
ای عقل برو که تو سخن میچینی
وی عشق بیا که سخت با تمکینی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از خواب و عقل میخواهد که از او دور شوند. او احساس میکند که خواب و عقل مانع از بروز عشق واقعیاش هستند و به جای آن، عشق را دعوت میکند تا در دلش جای گیرد. این دعوت به عشق، نشاندهندهٔ اهمیت و قدرتمندی عشق در زندگی شاعر است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
