

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۸۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۸۷
اندر ره حق چو چست و چالاک شوی
نور فلکی باز بر افلاک شوی
عرش است نشیمن تو شرمت ناید
چون سایه مقیم خطهٔ خاک شوی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، مولانا به اهمیت حرکت و تلاشی که در راه حق صورت میگیرد، اشاره میکند. او میگوید اگر در مسیر حق با چستی و چالاکی قدم برداریم، به نور الهی و مقامهای بلند دست خواهیم یافت. همچنین، او از عظمت جایگاه انسان در عالم هستی صحبت میکند و میپرسد که چگونه ممکن است از مقام آسمانی خود شرمنده باشد، در حالی که به خاکی بودن زندگی خود توجه میکند. این تداعیگر ارتباط عمیق انسان با عالم روحانی و کمالات آسمانی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
