

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۱۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۱۱
ای پر ز جفا چند از این طراری
پنهان چه کنی آنچه به باطن داری
گر سر ز خط وفای من برداری
واقف نیم از ضمیر دل پنداری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به فردی میگوید که از جامهگذاری خود دست بردارد و خود را پنهان نکند، زیرا درون او رازهایی نهفته است. او تأکید دارد که اگر شخصی به وفای او شک کند، نمیتواند به عمق دلش پی ببرد و بدان درک درستی پیدا کند. به بیان دیگر، شاعر به اهمیت صداقت و نمایان بودن درون واقعی اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
