

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۱۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۱۶
ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی
زان میترسم که بَد رَگ و بَد رائی
در مغز تو افکنَد دگر سودائی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وصف کسی میپردازد که از نظر علمی و اخلاقی دارای مقام بلند و ارزشمندی است. اما در عین حال نگران این است که ممکن است این فرد به خاطر افکار یا وسوسههای ناپسند دچار تغییر در باطنش شود و از آن مقام بالا سقوط کند. این نگرانی از دگرگونیهای ناگهانی ویرانگر در وجود انسان حکایت دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
