رباعی شمارهٔ ۱۷۱۶

ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

وی چون شکر شگرف در حلوائی

زان میترسم که بَد رَگ و بَد رائی

در مغز تو افکنَد دگر سودائی