

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۳۲
ای دل چو وصال یار دیدی حالی
در پای غمش بمیر تا کی نالی
شرطست چو آفتاب رخ بنماید
گر شمع نمیرد بکشندش حالی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تمایل و شوق دل برای وصال یار میپردازد. او میگوید زمانی که یار نزدیک است، باید از غم و ناله رهایی یابد و حتی اگر محبت عمیق باشد، شمع عشق باید بسوزد و بمیراند. در حقیقت، عشق واقعی و وصال یار به بهایی نیاز دارد که نشاندهندهی شدت احساسات است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
