

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۳۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۳۶
ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی
ناساز شوی باز دمی ساز کنی
زان میترسم در جفا باز کنی
مکر اندیشی بهانه آغاز کنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از دوستش میخواهد که اگر بخواهد ناز کند، کمی از این رفتار خود دست بردارد و در عوض با سازگاری برخورد کند. او نگران است که این ناز و جفا به او آسیب بزند و دوستی را تحتالشعاع قرار دهد. همچنین، از نیات مکرآمیز دوستش هراسان است و میترسد که بهانهای برای جدایی بیابد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
