

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۳۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۳۸
ای دیده تو از گریه زبون مینشوی
ای دل تو این واقعه خون مینشوی
ای جان چو به لب رسیدی از قالب من
آخر بچه خوشدلی برون مینشوی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احوالات دردناک و غمانگیز دل و جانش اشاره میکند. او از دیده میخواهد که دیگر از گریه خسته نشود و از دل میخواهد که در مواجهه با این واقعه تلخ، همچنان از درد خالی نشود. همچنین به جان خود یادآوری میکند که وقتی به لب مرگ نزدیک میشود، خوشدلی و شادابی را فراموش نکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
