

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۶۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۶۸
ای آنکه به لطف دلستان همهای
در باغ طرب سرو روان همهای
در ظاهر و باطن تو چون مینگرم
کس را نی ای نگار و آن همهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به معشوق خود خطاب میکند و از وجود او به عنوان منبع لطف و زیبایی یاد میکند. او در باغ طرب به وصف معشوق میپردازد و اشاره میکند که در ظاهر و باطن او هیچ کس دیگری وجود ندارد که بتواند با او مقایسه شود. این شعر، شیفتگی و عشق عمیق شاعر به معشوق را به تصویر میکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
