

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۷۷
این نیست ره وصل که پنداشتهای
این نیست جهان جان که بگذاشتهای
آن چشمه که خضر خورد از او آب حیات
اندر ره تست لیکن انباشتهای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به جستوجوی حقیقت و اتصال به منبع حیات اشاره دارد. او به فرد میگوید که راهی که در پیش گرفته، راه درست وصال نیست و جهانی که ترک کرده نادرست است. در واقع، چشمهای که خضر از آن آب حیات نوشید، در مسیر او قرار دارد؛ ولی او با غفلت خود این چشمه را نادیده گرفته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
