

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۹۵
با یار به گلزار شدم رهگذری
بر گل نظری فکندم از بیخبری
دلدار به من گفت که شرمت بادا
رخسار من اینجا و تو بر گل نگری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در مکانی سرسبز و گلزار به همراه محبوبش حضور دارد. او به زیباییهای گلها خیره شده است، غافل از عشق و زیبایی که در کنار اوست. محبوب در بین دو حالت شگفتی و خجالت، شاعر را متوجه میکند که باید توجه بیشتری به خود او داشته باشد، چرا که او در کنار شاعر حضور دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
