

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۹۷
پران باشی چو در صف یارانی
پری باشی سقط چو بی ایشانی
تا پرانی تو حاکمی بر سر آن
چون پر گشتی ز باد سرگردانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به سروری و آزادی روح اشاره میکند. او به این نکته میپردازد که اگر در جمع دوستان و یاران باشی، احساس پرواز و آزادی خواهی داشت، ولی اگر به تنهایی و بدون آنها باشی، مثل پر بیجان خواهی شد. تا زمانی که در این حال و هوا هستی، بر اوضاع تسلط داری، اما در غیاب یاران، روح تو به مانند پر، سرگردان و بیهدف خواهد بود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
