

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۲۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۲۸
جانم دارد ز عشق جانافزائی
از سوداها لطیفتر سودائی
وز شهر تنم چو لولیان آواره است
هر روز به منزلی و هر شب جائی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تأثیر عمیق عشق بر جان و روحش سخن میگوید و حالتی پر رمز و راز را توصیف میکند. او به احساس آوارهگی ش akin میزند که ناشی از عشق است و اشاره دارد که این عشق او را به سفر در ابعاد مختلف زندگی میکشاند. همچنین، در تضاد با دنیای مادی، او به حالاتی لطیفتر میپردازد که ناشی از عشق است و نشاندهنده یک سفر روحانی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
