

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۴
ای جان ز دل تو بر دل من راهست
وز جستن آن راه دلم آگاه است
زیرا دل من چو آب صافیّ خوش است
آب صافی آینهدار ماه است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از ارتباط عمیق میان دل و جان میگوید و تأکید میکند که جان انسان از طریق دل به دل دیگران راه پیدا میکند. او دل خود را به آب صافی تشبیه میکند که عکسی از ماه را در خود دارد، نشاندهندهی خلوص و وضوحی که در دل وجود دارد. این تصویر به زیبایی ارتباط روحانی و عمیق بین انسانها را بیان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
