

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۶۰
در روزه چو از طبع دمی پاک شوی
اندر پی پاکان تو بر افلاک شوی
از سوزش روزه نور گردی چون شمع
وز ظلمت لقمه لقمهٔ خاک شوی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به تحلیل روزه میپردازد و اهمیت پاکی روح و جان را در این روزهداری نشان میدهد. شاعر اشاره میکند که هنگامی که انسان از خواستههای نفسانی خود فاصله میگیرد و پاک میشود، میتواند به عوالم بالاتر و نورانیتر نزدیک گردد. همچنین، روزه را به شمعی تشبیه میکند که در اثر سوزش روزه، نورانی میشود و از تاریکی مادیات رهایی مییابد. در نهایت، با روزهداری، انسان از قید و بندهای دنیوی آزاد شده و به لطافت روحانی میرسد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
