

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۶۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۶۸
درویشان را عار بود محتشمی
واندر دلشان بار بود محتشمی
اندر ره دوست فقر مطلق خوشتر
کاندر ره او خوار بود محتشمی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به این نکته اشاره میکند که درویشان، به سبب روحیهی ریاضت و شجاعت در عشق به دوست، از ظاهر و مقام اجتماعی فاصله میگیرند. آنها به جای تلاش برای داشتن مقام و ثروت، فقر مطلق را در راه دوست میپسندند و این فقر را نشانهای از خضوع و عشق به معشوق میدانند. در واقع، درویشان محتشم بودن را بیمعنی و چرند میدانند و بر این باورند که در آغوش فقر و سادگی، حقیقت را بهتر میتوان دریافت.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
