

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۰۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۰۹
غمهای مرا همه بناغم داری
واندر غم خود همچو بناغم داری
گویی که تراام و چرا غم داری
ترسم که نباشی و چراغم داری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به غمهای خود اشاره میکند و از معشوقش میخواهد که غم او را درک کند. او احساس میکند که در دل معشوق نیز غمی وجود دارد و نگران است که شاید معشوق را از دست بدهد. حس نگرانی او به گونهای است که ترس از فقدان معشوق، برغم هایش سایه افکنده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
