

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۱۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۱۳
گر بگریزی چو آهوان بگریزی
ور بستیزی چون آهنان بستیزی
زان شاخ گلی که ما درآویختهایم
ای مرغک زیرک به دو پا آویزی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تمثیل گریزان بودن آهوان و استقامت آهنها اشاره میکند. او به مرغکی زیرک میگوید که اگر بخواهد از عشق و زیبایی گل دوری کند، باید همچون جانوران گریزان فرار کند یا مثل آهنها محکم و استوار بماند. در نهایت، شاعر به اهمیت وابستگی به عشق و زیبایی اشاره میکند و از مرغک میخواهد که به این زیباییها بچسبد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
