

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۳۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۳۱
گر هیچ نشانه نیست اندر وادی
بسیار امیدهاست در نومیدی
ای دل مبر امید که در روضهٔ جان
خرما دهی، ار نیز درخت بیدی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به مفهوم امید و ناامیدی پرداخته است. او میگوید که اگر در زندگی نشانهای از خوشبختی و سعادت وجود ندارد، باز هم امیدی برای یافتن آن وجود دارد. او به دل توصیه میکند که نباید امید را از دست بدهد، حتی اگر وضعیت به نظر ناامیدکننده باشد، زیرا ممکن است در دل سختیها، میوه امید و آرامش پنهان باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
