

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۴۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۴۴
کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
شادان بود آنجا که نژندش تو کنی
گردون سرافراشته صد بوسه زند
هر روز بر آن پای که بندش تو کنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به رابطهٔ عمیق و محبتآمیز بین انسان و خداوند اشاره میکند. او بیان میکند که هیچکس نمیتواند از مقام و منزلت کسی که خداوند او را بلند میکند، کاسته شود. در اینجا، شادی و سرافرازی در پی نزدیک شدن به خدا و بندگی او مطرح است و بر اهمیت و ارزش این بندگی تأکید میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
