

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۴۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۴۶
لب بر لب هر بوسه ربائی بنهی
نوبت چو به ما رسد بهائی بنهی
جرم همه را عفو کنی بیسببی
وین جرم مرا تو دست و پائی بنهی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و وصال میپردازد و بیان میکند که در هر بوسه عشق، جاذبهای نهفته است. او به محبوبش میگوید که وقتی نوبت به آنها میرسد، بستر عشق را مهیا کند. شاعر همچنین از محبوبش میخواهد که گناهان دیگران را ببخشد و برای جرم خود، توجیه یا دلیلی بیاورد. در واقع، او به نوعی میخواهد محبت و بخشش محبوبش را طلب کند، که همواره با او باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
