

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۵۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۵۰
ماه آمد پیش او که تو جان منی
گفتش که تو کمترین غلامان منی
هر چند بدان جمع تکبر میکرد
میداشت طمع که گویمش آن منی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط عاشقانه و خاص خود با ماه اشاره میکند. او ماه را به عنوان جان خود میداند و از او میخواهد تا مقامش را بشناسد. با وجود اینکه ماه در جمعی از دیگران به خود میبالد و تکبر میکند، شاعر همچنان امید دارد که او حقیقت عشق و وابستگی را درک کند و بپذیرد که او همیشه بخشی از وجودش خواهد بود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
