رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۵۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۵۴
مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالی
تو مرغ کجائی که چنین خوشحالی
از نالهٔ تو بوی بقا می‌آید
می‌نال بر این پرده که خوش می‌نالی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تصویر کشیدن حال و احساس پرنده‌ای می‌پردازد که از قفس رهایی یافته و آزادانه پرواز می‌کند. او از خوشحالی این پرنده شگفت زده است و متوجه می‌شود که ناله‌های او بویی از بقا و زندگی را به ارمغان می‌آورد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که این ناله‌ها در حقیقت نشانه‌ای از عشق و شادی عمیق اوست که در پس پرده پنهان شده است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.