

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۶
ای شب ز می تو مر مرا مستی نیست
بیخوابی من گزاف و سردستی نیست
خوابم چو ملک بر آسمان پریدهست
زیرا جسدم بسی درین پستی نیست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از احساس بیخوابی و مستی خود صحبت میکند. او میگوید که حالت خوابش با حالت عادی متفاوت است و به گونهای معنوی و ملکوتی تعبیر میشود. در واقع، او به دنبال حالتی بالاتر از این دنیا است که در آن جسمش جایگاهی ندارد. این بیخوابی و احساس برتری، نشاندهندهی طلب روحی اوست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
