

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۶۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۶۷
مه دوش به بالین تو آمد به سرای
گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای
مه کیست که او با تو نشیند یک جای
شب گرد جهان دیده و انگشت نمای
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حضور ماه در کنار محبوب اشاره میکند و تردید دارد که آیا این ماه میتواند با محبوب او همراه شود یا نه. او از غیرت خود میگوید که مانع از این پیوستگی میشود و در نهایت یادآور میشود که ماه خود در تمامی جهان به عنوان نمادی از زیبایی و جستجوگری شناخته میشود. احساساتی چون عشق، حسادت و زیبایی در این ابیات به چشم میخورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
