

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۸۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۸۷
هر لحظه مها پیشِ خودم میخوانی
احوال همیپرسی و خود میدانی
تو سروِ روانی و سخن، پیشِ تو باد
میگویم و سر به خیره میجنبانی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به رابطهٔ عمیق خود با محبوب میپردازد. او میگوید هر لحظه محبوب در دل او حضور دارد و از حال او باخبر است. شاعر همچنین از زیبایی و لطافت محبوب سخن میگوید و تأکید میکند که صحبتهایش در حضور او به نوعی مجذوبکننده است و او را به تفکر وادار میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
