رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۷
این سینهٔ پرمشغله از مکتب اوست
و امروز که بیمار شدم از تب اوست
پرهیز کنم ز هرچه فرمود طبیب
جز از می و شکری که آن از لب اوست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از محبت و اشتیاق به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش پر از یاد اوست و در پی‌اش دچار بیم و شوق است. او تأکید می‌کند که به جز نوشیدن می و شکر، از هیچ توصیه دیگری که پزشک یا عالم مطرح کند، خودداری خواهد کرد، زیرا همه چیز در نظرش تحت تأثیر عشق معشوق قرار دارد. در واقع، درد و درمان او به اعجاز عشق مرتبط است و به زیبایی بر پیوند عشق و سرماخوردگی اشاره می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.