

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۷۳
تو کان جهانی و جهان نیم جو است
تو اصل جهانی و جهان از تو نو است
گر مشعله و شمع بگیرد عالم
بیآهن و سنگ آن به بادی گرو است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تأکید بر مرکزیت و اصل وجودی انسان اشاره میکند و میگوید که جهان تنها انعکاسی از وجود اوست. او به این نکته میپردازد که اگر شعلهای در جهان بسوزد، بدون وجود انسان به خودی خود بیمعنا و بیارزش است. در واقع، انسان، اصل و منبع همه چیز است و جهان بدون او معنایی ندارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
