رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۷۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۷۵
جانا غم تو ز هرچه گویی بتر است
رنج دل و تاب تن و سوز جگر است
از هرچه خورند کم شود جز غم تو
تا بیشترش همی خورم بیشتر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شدت دلتنگی و غم خود از معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که غم معشوقش از هر چیز دیگری بیشتر و رنج‌آورتر است. او تأکید می‌کند که هر چه وجود دارد، از درد و رنج گرفته تا لذت‌ها، اگر غم معشوق در میان باشد، نمی‌تواند آن را پر کند و او حتی بیشتر از گذشته، این غم را تحمل می‌کند. غم معشوقش برایش مهم‌تر از هر چیز دیگری است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.