

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۰۷
در ظاهر و باطن آنچه خیر است و شر است
از حکم حقست و از قضا و قدر است
من جهد همی کنم قضا میگوید
بیرون ز کفایت تو کار دگر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بررسی روابط خیر و شر در زندگی میپردازد و میگوید که هر دو حاصل قضا و قدر الهیاند. او تلاش میکند تا بر سرنوشت خود تأثیر بگذارد، اما به این نتیجه میرسد که فراتر از توان او، قضا و قدر الهی حاکم است و او نمیتواند از آن فرار کند. در واقع، شاعر در تلاش خود متوجه میشود که برخی امور در دست او نیستند و تابع خواست الهیاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
