

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۱۸
در وصل، جمالش گلِ خندانِ منست
در هجر، خیالش دل و ایمانِ منست
دل با من و من با دل ازو در جنگیم
هریک گوئیم که آن صنم آنِ منست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تصویر زیبایی از عشق و جدایی میپردازد. او در وصل محبوب احساس شادی و سرور میکند، اما در غیبتش دلش پر از درد و ناامیدی است. این دوگانگی درون او را به جنگی میان دل و ذاتش میاندازد، به طوری که هر کدام به نوعی ادعا دارند که محبوب متعلق به آنهاست. این تضاد عاطفی نشاندهندهی عمق احساسات عاشقانه و چالشهای ناشی از عشق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
