

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۲۴
دلدار ظریف است و گناهش اینست
زیبا و لطیف است و گناهش اینست
آخر به چه عیب میگریزند از او
از عیب عفیف است و گناهش اینست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و لطافت دلدار اشاره میکند و از او به عنوان موجودی ظریف یاد میکند. او تأکید میکند که این ظرافت و زیبایی، موجب گناه او نیست و به خاطر عفیفی که دارد، نمیفهمد چرا دیگران از او گریزانند. در واقع، شاعر به تضاد میان زیبایی و عفافی که در دلدار وجود دارد و نسبتگیری دیگران به او میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
