

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۷
روزی ترش است و دیدهٔ ابر تر است
این گریه برای خندهٔ برگ و بر است
آن بازی کودکان و خندیدَنِشان
از گریهٔ مادر است و قبض پدر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به تضاد بین شادی و اندوه اشاره میکند. روزهایی که ظاهراً پر از غم و ناراحتی هستند، در واقع به خاطر عشق و عشرتی است که از دلتنگیها و جداییها ناشی میشود. گریه و اشکها، ریشه در عشق و زیبایی دارند و خندههای کودکان نیز به نوعی از این اندوه والدین نشأت میگیرد. این تناقضات زندگی، نشان دهندهٔ پیوند عمیق بین شادی و غم در جهان انسانهاست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
