

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۸
تا کی باشی ز دور نظارهٔ ما
ما چارهگریم و عشق بیچاره ما
جان کیست کمینه طفل گهوارهٔ ما
دل کیست یکی غریب آوارهٔ ما
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از معشوق میخواهد که از دور ناظر او نباشد و به او نزدیکتر شود. او اشاره میکند که در حالی که عاشق دچار حسرتی عمیق است، جان و دلش همچون کودکی در گهواره و غریباند. احساس جدایی و نیاز به وصال در این ابیات به وضوح حس میشود و بیانگر احساسات عمیق عاشقانه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
