

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۹۷
گویند بیا به باغ کانجا لاغ است
نی زحمت نزهت و نه بانگ زاغ است
اندر دل من رنگرز صباغست
کاندر پر هر زاغ از او صد باغ است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر دعوت میکند که به باغی بیاییم که در آن، لاغری و غم وجود ندارد و نه زحمتی برای خوشگذرانی است. او در دل خود رنگرزی دارد که هر پر زاغی از او صد باغ پر برکت میشود. این اشاره به زیبایی و سرزندگی درون انسان دارد که میتواند به خلق زیباییهای بسیاری کمک کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
