

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۱۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱۰
مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت
انصاف بده که نیک مردانه گرفت
از دل چو بماند دلبرش دست کشید
از جان چو بجست پای جانانه گرفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به دلبرش سخن میگوید. او با تشبیه دل خود به پرندهای که از دانهای دلکند، میگوید وقتی دلتنگی و جدایی سراغش میآید، انصاف این است که یاد دوستش را فراموش نکند. دلش از معشوقش دست کشیده و جانش نیز به شوق او به پرواز درآمده است. این شعر بازتابی از عشق و دلتنگی است که با شخصیت دلبر ارتباط عمیقی دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
